Gebarentaal in de zorg.
Britse Gebarentaal (BSL) en Amerikaanse Gebarentaal (ASL) zijn eerste talen, geen extraatjes voor toegankelijkheid. CardMedic geeft zorgmedewerkers gebarentaalcontent, communicatie die rekening houdt met doven en slechthorenden, en toegang tot tolken – binnen hetzelfde beheerde platform dat ze voor al het andere gebruiken.
Wordt afgespeeld via Vimeo. Er wordt pas iets geladen of opgevraagd wanneer u op afspelen drukt.
Klinische content in gebarentaal, geen ondertiteling bij een video
Gebarentaalcontent wordt gemaakt samen met doven en slechthorenden en beoordeeld binnen hetzelfde klinische governancekader als elk ander format. Het is niet machinaal gegenereerd, en het zijn geen Engelse ondertitels die zich voordoen als gebarentaal. BSL voor Britse zorgaanbieders, ASL voor Amerikaanse zorgsystemen.
Wat zorgmedewerkers ermee kunnen
Een verpleegkundige, ambulanceverpleegkundige of arts die geen gebarentaal beheerst, kan toch een klinisch opgesteld gesprek openen in de eigen taal van de patiënt, op het apparaat dat hij of zij al in handen heeft.
- Elke ondersteunde communicatiekaart omzetten naar BSL of ASL
- Een geregistreerde gebarentaaltolk bereiken via de goedgekeurde aanbieder van uw organisatie
- Gebarentaalcontent combineren met Easy Read, Read Aloud en weergave in grote letters voor patiënten met meer dan één communicatiebehoefte
- Gebruik aan het bed, in een ambulance of bij een huisbezoek, ook offline op ondersteunde platforms
Wanneer een gebarentaaltolk het juiste antwoord is
Gebarentaalcontent dekt uitleg, instructies en geruststelling. Het vervangt geen geregistreerde tolk bij toestemming, veiligheid en bescherming (safeguarding), een complexe anamnese, slecht nieuws brengen of elk open gesprek. CardMedic maakt het inschakelen van een tolk één tik in plaats van een apart proces – en we zeggen liever duidelijk waar de grenzen liggen dan te suggereren dat die er niet zijn.
Waarom dit klinisch belangrijk is
Dove en slechthorende patiënten hebben aantoonbaar slechtere gezondheidsuitkomsten, en een groot deel van dat verschil komt door communicatie die nooit toegankelijk is gemaakt. Onder de Accessible Information Standard moeten Britse zorgaanbieders de communicatiebehoeften van dove en slechthorende patiënten vaststellen, vastleggen en invullen – niet op de dag zelf improviseren.